Annelik Yaparken Kendimizi ve Çocuğumuzu Unutmayalım
Öncelikle, bu yazıya vesile olan değerli Prof. Dr. Aslı Aydın Özdemir’e teşekkür ederim.
Geçtiğimiz hafta sonu, dernekteki arkadaşlarımızla birlikte doğanın içinde, huzurlu bir ortamda gerçekleştirdiğimiz bir workshopa katıldım.
Atölyemizi Prof. Dr. Aslı Aydın Özdemir yönetti.
Bize yönelttiği ilk soru oldukça düşündürücüydü:
“Kadınların ortak sorunu nedir?”
Herkes farklı cevaplar verdi…
Ben “annelik” dedim çünkü şuan da iki kız çocuğu yetiştiriyorum ve hayatla annelik arasında sıkışıyorum bir tarafım kendime zaman ayırmam gerek diye düşünürken bir yandan onların daha küçük olduklarını bana ihtiyaçlarının olduğunu düşününcede bencillik yaptığımı düşünüyorum.
Meğer sohbetin konusuda “Annelik”ve sohbetimiz başladı bazısı kendi anneliğini anlatırken bazısı kendi annesinden örnek verdi.
O sırada bir ben sessizliğin arasına şu soruyu sordum.
“Annelik ismi altında köleleşmeyelim mi?”
Aslıcığım bu cümleyi nazikçe yumuşatarak şöyle dedi:
“Köleleşmeyelim demeyelim, kendimizi unutmayalım diyelim.”
Bu cümle hepimizin içinde yankılandı.
🌸 Belki de Asıl Soru Şu:
Gerçekten doğru annelik yapıyor muyuz?
Yoksa mükemmel olmaya çalışırken hem kendimizi hem çocuklarımızı yavaş yavaş kaybediyor muyuz?
Annelik çoğu zaman fedakârlıkla özdeşleşiyor.
Sabah kahvaltısı, çamaşır, bulaşık, temizlik, ödev derken…
Sanki “iyi anne” olmanın tanımı, bitmeyen bir yapılacaklar listesine dönüşüyor.
Oysa bir çocuk, annesini ütü masasının başında değil; yere oturup onunla kahkaha atarken hatırlıyor.
Biz anneler, çocuklarımızı mutlu etmek için uğraşırken çoğu zaman onların asıl ihtiyacını unutuyoruz:
Bizi.
Bizimle göz göze gülmeyi, saçma sapan oyunlar oynamayı, sadece birlikte var olmayı.
Evet, evi toplamak da önemli, yemek de yapılmalı…
Ama bazen “biraz dağınık bir evde gülümseyen bir anne”,
“mükemmel düzenli bir evde yorgun düşen bir kadından” çok daha değerlidir.
💛 Kendini Unutan Anne, Tükenir
Kendimizi ihmal ederek iyi anne olunmaz.
Çünkü kendini unutan bir anne, bir süre sonra sevgisini de yorgunlukların arasına gömer.
Oysa bir anne, önce kendi kalbini korumalı ki çocuğuna vereceği sevgi gerçek olsun.
Bir çocuğun en çok hatırladığı şey, annesinin temizlik yaptığı anlar değildir.
Birlikte kahkaha attıkları, birlikte güldükleri, birlikte sustukları anlardır.
Bugün sadece çocuğuna değil, kendine de sarıl.
Birlikte gül, birlikte oyalan, biraz geç yıka bulaşıkları.
Çünkü çocukluğun en güzel anısı, annenin yorgunluğu değil, annesinin gülümsemesidir.
✍️ Yazan: Yasemin Kafadar (Jasmin Yazıyor)
📍 Bu yazı, Prof. Dr. Aslı Aydın Özdemir rehberliğinde gerçekleştirilen dernek workshop’unda “kadınların ortak sorunu nedir?” sorusuyla başlayan bir farkındalığın satırlara dökülmüş hâlidir.
