Biz öyle bir nesiliz ki…
Kendimize sıra hiç gelmedi.

“Büyükler sofraya oturmadan yemek yenmez.”

“Büyük gelince ayağa kalkılır.”

“Sen sus, büyüklerin yanında konuşulmaz.”

“Kendine değil, misafire önce koy.”

“Sen küçüksün, idare et.”

“Sen büyüksün, kendini onunla bir tutma.”

İyi niyetle söylendi bu cümleler.
Ama içimize şunu kazıdı:

Kendini bastır. Duygularını sustur. Varlığını küçült.
Önce başkası, sonra belki sen.

Yıllar geçti…
Koca insanlar olduk ama hâlâ kendi duygularımızı tanımakta zorlanıyoruz.
Başkalarına değer veriyoruz, kendimizi unutuyoruz.
Ve sonra, o verdiğimiz değerin karşılığını göremeyince kırılıyoruz.
Ama kimse şunu sormuyor:

Sen kendine o değeri verdin mi ki, başkası sana verebilsin?

Çocuklarımız İçin Bir Şans Var

Tam da bu yüzden…
Çocuklarımızı büyütürken onlara sadece “başkalarına saygı göster” demek yetmez.
Onlara şunu da öğretmeliyiz:

Senin de duyguların önemli.

Senin ne hissettiğin de değerli.

Sen de kıymetlisin.

Çevremizdekilere saygı elbette olmalı.
Ama çocuklarımız kendi içlerine de saygı duymayı öğrenmeli.

Yalnızca başkalarını memnun etmeye çalışan değil,
kendi varlığına da yer açan insanlar olsunlar.

Çünkü unutma:

Saygı sadece dışarıya değil, içeriye de olmalı.

Son Söz: Artık Kendine de Yer Aç

Belki biz sustuk…
Ama artık çocuklarımız konuşabilsin diye.

Belki biz hep idare ettik…
Ama artık onlar kendi duygularına yer açabilsin diye.

Kendini sevmeyi öğrenmediğimiz bir hayatta,
başkasından sevgiyi beklemek yalnızca bir hayal olur.

Bugün küçük bir adım atalım:
Aynanın karşısına geçip kendimize şöyle diyelim:
“Ben de varım. Ben de önemliyim.” 🪞

💬 Sen çocukken en çok hangi cümleleri duyardın? Yorumlarda paylaşmak ister misin?
Belki aynı yollardan geçen kalpler, burada buluşur. 🤍

✍️ Yasemin Kafadar