Kırık Kalplerden Doğan Güç

Hayat seni öyle anlardan geçirdi ki, bazen kendini bile tanıyamadın. Kalbinin kırıldığı o anları kimse bilmedi belki. En çok inandıkların yüzünü güldürmek yerine gözlerini yaşarttı. Bazen en sevdiklerin, bazen de hiç beklemediğin bir yabancı, canını en derinden acıttı.

Sen yine de sustun. “Önemli değil” dedin. Gülümsedin. Herkes seni güçlü sandı. Oysa sen sadece ayakta kalmaya çalışıyordun. Çünkü biliyordun, yıkıldığını gösterirsen toparlanman daha da zor olacaktı. Kimse görmedi, ama her “önemli değil” dediğinde, ruhunda yeni bir yara daha açıldı.

Geceleri yalnız kaldığında, kalbinin ne kadar yorulduğunu fark ettin. Sessizce ağladığın zamanlar oldu. Sorguladın… “Neden hep ben?” dedin. Ama yine de sabaha ulaşmayı başardın. Her seferinde. Kırıklarınla, eksik yanlarınla ama yine de ayakta kalarak…

Şimdi dön geriye bir bak… Her zorluğun ardından nasıl da yeniden yürümeyi başardın. Ne kadar çok yara aldıysan, o kadar güçlendin aslında. Belki hâlâ bazı acıların izi silinmedi, ama artık seni yönetemiyorlar. Çünkü sen, o yaraların içine sıkışıp kalmadın; içinden bir çıkış yolu buldun.

Unutma… İçindeki iyileşme gücü, yaşadığın acılardan çok daha büyük. Kendine haksızlık etme. Sen hâlâ sevgiye, şefkate ve mutluluğa layıksın. Kalbinin kırılmış olması, seni eksiltmez. Aksine… seni daha da derin, daha da gerçek yapar.

Bu dünyada senin de ait olduğun bir yer var. O yer, başkalarının seni koyduğu yer değil. O yer, senin kalbinin en derinlerinde, hala ışık saçan o sarsılmaz özde saklı. Belki biraz yorgunsun, belki biraz küskünsün. Ama içinde hâlâ yeniden başlamak isteyen bir “sen” var.

Ve işte o “sen”… Her şeye rağmen hayatta kalmayı başaran, yeniden güvenmeyi öğrenen, yeniden sevebilecek kadar güçlü olan sensin.

Yasemin Kafadar